Enkele weken geleden kregen we de vraag om een omroep te plaatsen. Een oud inwoner van Eijsden was op zoek naar een oude bekende. De redactie van Eijsden heeft hier gelijk actie op ondernomen. Lees hier het verhaal en het resultaat van de zoektocht.

Let op! De namen in het verhaal zijn gefingeerd.

Het verhaal achter mijn oproep……..Het heeft zo moeten zijn. Eigenlijk is er geen verhaal. Het gebeurde gewoon.

Nou ja, gewoon…. Is het dat wel als je heel spontaan zegt:“En nu plaats ik gewoon een
oproep op Eijsden.nu”. Ja, u heeft gelijk, dan is er toch wel wat meer aan de hand. Wat
gebeurt met iemand wanneer hij na jaren -en dan bedoel ik ook echt jaren, meer dan een
half mensenleven lang – weer in de plaats komt waar hij als jong kind vaak kwam bij een oom en tante, die hij erg mocht?

Dan wil hij door de straat rijden waar het huis nog steeds staat waar hij als jong kind geregeld kwam. Hij kijkt naar de veranderingen en flitsen uit lang vervlogen gezellige tijden schieten voorbij. En als hij dan niet lang daarna weer terugkomt omdat hij toevallig enkele keren kort na elkaar in het crematorium aanwezig moet zijn voor zaken des levens waar niemand aan ontsnappen kan, ja dan…dan moet hij weer door diezelfde straat rijden waar de winkel stond van de mensen tegen wie hij toen ‘oom’ en ‘tante’ mocht zeggen, omdat deze ontzettend lieve mensen erg goed bevriend waren met zijn ouders.

‘Bevriend tot de dood hen scheidde’. En als hij dan zo langs het huis rijdt denkt
hij: “Maar, hoe zou het toch met hun dochter zijn? Leeft ze nog, hoe is het haar vergaan? Ik wil het weten…

IK WIL HET WETEN …!
Bijna obsessief wil hij nu wel weten hoe het met haar is. Wat zit hier achter? Dat zult u, beste lezer, toch wel denken? Tja, dat heb ik me ook afgevraagd. Ergens in me was er die drijfveer, een obsessieve drang, bijna sterker dan ik zelf: “IK WIL HET WETEN!”

Ze is van de leeftijd van mijn twee oudere broers. Zo’n vijf à zes jaar ouder dan ik zelf ben. In die tijd was dat een heel leeftijdsverschil. Immers op het moment dat ik zelf nog mijn
puberteit in moest gaan, waren zij er al bijna uit. In elk geval kreeg ze verkering (tja,
dat maakt het wel wat ingewikkelder) en kwam niet meer mee met haar ouders naar ons
huis en andersom was ze er niet meer als wij naar ‘Oom en Tante’ gingen.

Omdat ik de jongste was in ons gezin, ging ik altijd mee naar Eijsden, ook toen ik al ouder was. Totdat ik verhuisde naar Brabant, waar ik werk vond en een lieve vrouw trouwde met wie ik samen een gezin stichtte. Samen kregen we vier prachtige kinderen.

De jaren vliegen voorbij en je leeft je eigen leven met een nieuwe vrienden- en
kennissenkring en nieuwe familieleden (mijn vrouw komt uit een hecht gezin met ook vier
kinderen; bovendien is zij een deel van een eeneiige tweeling en dat schept een bijzondere
band, is gebleken). Je maakt van alles mee, waar je boeken vol van zou kunnen schrijven.

En zo ben je ‘plots’ een 65-plusser en rijdt je samen met je vrouw door Eijsden. Je vraagt je af waar ze nu zou wonen. Je weet dat ze kinderen heeft en vroeg weduwe is geworden, maar niemand kan je verder helpen omdat je de achternaam van haar overleden man niet meer weet.

Terug in de prachtige tuinkamer van onze Bed & Breakfast in Mesch pak ik de meegenomen laptop en begin te goochelen…eh tja, modern times, new words…Googlen, of is het Googelen? Nou ja, whatever.

Ik zoek op de naam die ik nog weet en op haar vermoedelijke mans naam die ik
heb horen vallen. Helaas, weer niets…of…toch ? Er verschijnt een hit met een hashtag met
daarin de namen van A… en A.…

Snel klik ik op de hit die een link is naar Eijsden.nu. Na lang zoeken in de tekst ben ik nog geen steek verder. Wat nu? Ik moet en wil A. vinden, HET MOET! Het lijkt sterker dan ik: HET MOET!

Dan zie ik plots het woord ‘Contact’ staan. En zonder nadenken doe ik een oproep, waarin ik kort meedeel wie ik ben en wat ik wil. De vreugde is groot als ik de volgende ochtend al een reactie van eigenaresse Anouk van de website www.eijsden.nu binnen krijg. Zij heeft via via contact gehad met A’s zoon en mag mij het telefoonnummer doorgeven van hem. Als ik hem aan de telefoon krijg wordt ik emotioneel, kom bijna niet uit mijn woorden. Hij is echt de zoon van A.!

Diezelfde avond nog krijg ik een telefoontje van A. Ik ben dolgelukkig. Herinneringen aan
vroeger flitsen weer door mijn hoofd. En de stem van A. is net dezelfde als die ik mij herinner van haar moeder, de beste vriendin van mijn moeder. God, wat hield ik van die twee vrouwen!

Is het dat, wil ik me in die herinnering koesteren en daarom A. vinden? We spreken af dat mijn vrouw en ik haar de volgende dag een bezoekje brengen. Dat werd een bezoek om niet meer te vergeten. Wat hadden we elkaar veel te vertellen. Vijfenvijftig jaar hadden we elkaar niet gezien, noch gesproken en nu zitten we daar alsof die jaren er niet tussen hebben gezeten. Als mensen die elkaar al heel lang kennen, vaak met elkaar optrekken en elkaar gewoon veel te vertellen hebben.

Ook klikte het geweldig tussen mijn vrouw en A. Mijn vrouw is traumatherapeute en werkt met regressie -en reïncarnatietherapie. Een vorm van psychotherapie waarmee in relatief korte tijd veel succes behaald kan worden. Het heeft zo moeten zijn…! A. toont veel interesse en naar haar verhalen luisterend kijken mijn vrouw en ik elkaar aan. ’t Kwartje valt bij ons beiden. De drang die ik voelde was er niet voor niets. Die verhalen, het verdriet door het vroege overlijden van haar man drukt nog steeds op haar gezin, soms bewust, maar meestal onbewust.

Hierover en over ons unieke opleidingsinstituut, RTNederland, praten we nog een lange
avond. Dan zien we dat het al snel erg laat wordt en we weer terug naar onze Bed & Breakfast moeten. Maar dat doen we niet zonder te beloven contact te houden en weer snel terug te komen.

Voor Anouk:
Dank je wel Anouk, dat je zo geweldig snel, correct en uitstekend hebt gereageerd
waarmee je ervoor hebt gezorgd dat je twee mensen weer heel blij, zelfs gelukkig
hebt gemaakt! Merci!

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here