Een van de bekende plekken in Eijsden is ´t Veldje. De rij flats die aan de zuidkant stond (met het paadje in de achtertuin als bekende grens tussen Breust en Caestert), staat er niet meer. Al voelde het wel zo, het flatgedeelte waar ik woonde stond officieel nét niet aan ´t Veldje, maar aan de Monseigneur Nolenstraat. Een kort verlengde van ‘t Veldje. Ouders van leerlingen uit Eijsden zeiden wel eens: ‘Oh! Daar tegenover de oude tandarts.’ En dan had ik geen idee, want ik was nieuw in het dorp. Maar ik loop vooruit op de feiten; we gaan even terug in de tijd.

Mijn vader is geboren en getogen in Eijsden en als gezin gingen we regelmatig de Bukel af om tijd in Eijsden door te brengen. Iedere zondag gingen we op bezoek bij ‘oma Eijsden’ en natúúrlijk gingen we er elk jaar Bronk vieren. In mijn herinnering stond dat voor mij in het teken van ‘kauw sjotel’ eten bij oma en spelen bij de kruisjes in Breust (want dat mocht toen nog). Toen ik op mijn zestiende mijn brommer rijbewijs haalde ging ik na schooltijd vaak via Eijsden naar huis om even bij oma binnen te lopen en op zaterdagochtend zat ik achter de kassa bij de Edah; in Eijsden. Ik kwam altijd graag in Eijsden en kan eigenlijk niet goed zeggen waarom. In Sint Geertruid ben ik geboren, opgegroeid, naar school gegaan, had ik vrienden en vriendinnen, maar ik heb nooit de behoefte gehad daar te blijven. Het voelde logisch en bijna vanzelfsprekend dat ik uiteindelijk in Eijsden zou gaan wonen.
Via, via kwam ik erachter dat er op ’t Veldje (en de Monseigneur Nolenstraat) flatgebouwen stonden die werden verhuurd volgens de Leegstandswet, omdat er op termijn een afbraak zou plaatsvinden. Al snel kon ik een bezoek gaan brengen aan één van de woningen in de flat aan de Monseigneur Nolenstraat. Er woonde toen nog een heel lieve vrouw (ik zie haar nog vaker lopen, maar ze herkent me helaas niet meer) en het was na een kop koffie en een koekje al snel zeker dat ik, zodra zij zou verhuizen naar de nieuwe seniorenwoningen in het centrum, in augustus 2010 kon gaan verhuizen.

Een slaapkamer richtte ik in als muzieklokaal, op het raam plakte ik de letters ‘Muziekpraktijk Edith Rutten’ en een half jaar later, op 19 mei 2011, besloot ik het bij de Kamer van Koophandel officieel in de boeken te laten zetten: “Eenmanszaak – Kunstzinnige vorming van amateurs”. Er was namelijk geen twijfel over mogelijk. Dit wilde ik. Eigen baas zijn, geen ‘9-to-5’ baan, elke dag anders, afwisseling en uitdaging. Tussendoor wil ik even een hulde brengen aan de verschillende (boven)buren die ik in die jaren heb gehad. Jullie hebben nooit geklaagd over alle leerlingen die dag in dag uit hun fiets voor de flat parkeerden, door ouders werden afgezet en het blauwe trapje op stormden. Dank jullie wel!
Het moet ook in die periode zijn geweest dat ik al regelmatig werd gevraagd om te zingen bij huwelijksceremonies, uitvaarten, doopvieringen, ed. Ik weet nog dat ik het altijd zo bijzonder vond wanneer ik daarvoor werd gevraagd. Nog steeds trouwens. Het zijn zo’n speciale, memorabele momenten met de meest uiteenlopende emoties en dat ik daar deel van mocht/mag uitmaken, een bijdrage aan mag en kan leveren, is zo mooi. Dat mensen mij dat vertrouwen geven, daar ben ik erg dankbaar voor.

Het aantal leerlingen liep na het ‘officieel maken’ van de Muziekpraktijk al snel op en het moment kwam dat ik niet meer bij zowel leerlingen aan huis als bij mij in de praktijk les kon geven. De reistijd kon gebruikt worden om nieuwe leerlingen aan te nemen. De Opel Corsa werd steeds minder gebruikt. Mijn deurbel des te meer. ‘De flat’; een plek waar ik een gewéldige tijd heb gehad en er voor de Muziekpraktijk veel eerste stappen werden gezet. Nu staat hij er helaas niet meer, maar de herinnering blijft. En Eijsden? Daar zal ik waarschijnlijk voor altijd blijven.

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here